De Herder en het lammetje

Een verhaal op weg naar Kerst

Er was eens een klein lammetje dat samen met zijn Herder op reis was. Het was een bijzondere reis, al wist het lammetje dat zelf nog niet. Ze trokken door een landschap dat mooier was dan het ooit had kunnen dromen. Er waren groene weiden zover het oog reikte, rivieren met helder water en bloemen in kleuren die het lammetje nog nooit eerder had gezien. De lucht was licht en zacht, en overal was vrede.

Het lammetje voelde zich veilig bij de Herder. Want de Herder kende iedere weg, wist waar het gras het groenst was en waar het water het zuiverst stroomde. Toch gebeurde het weleens dat het lammetje wat achterbleef. Dan had het iets moois gezien en was het nieuwsgierig een andere kant op gelopen. Of het raakte afgeleid door iets wat zijn aandacht trok. Maar de Herder raakte nooit ongeduldig. Hij wachtte, riep het zachtjes bij Zich en hielp het weer op weg. Soms tilde Hij het zelfs op en droeg het een stukje. Want de Herder wist dat een klein lammetje niet altijd zelf de weg kon vinden.
En zo was het goed.

Onderweg vertelde de Herder prachtige verhalen. Over Zijn Vader, over een liefde die nooit ophoudt en over een Koninkrijk waar geen verdriet, pijn of tranen meer zijn. Het lammetje luisterde aandachtig, al begreep het lang niet altijd alles. Soms stelde het vragen waarop het antwoord niet meteen kwam. Soms keek het de Herder vragend aan wanneer de weg anders liep dan het had verwacht. Waarom moesten ze soms door een dal voordat ze weer een groene weide bereikten? Waarom was er af en toe een steile heuvel die zoveel moeite kostte? De Herder glimlachte dan en zei: 'Klein lammetje, je hoeft niet altijd te begrijpen waar de weg naartoe gaat. Je mag erop vertrouwen dat Ik de weg ken.' Zo leerde het lammetje dat vertrouwen niet betekende dat het alles maar moest weten.
En zo was het goed.

Op een dag kwamen ze bij een hoge heuvel. Vanaf de top konden ze een wonderlijk uitzicht zien. Het licht was er anders dan alles wat het lammetje ooit had gezien. Het leek wel alsof alles straalde. De Herder ging zitten en het lammetje nestelde zich dicht tegen Hem aan. Ze keken samen naar de verte. Daar, zei de Herder, is het huis van Mijn Vader. Daar kom Ik vandaan. Daar waar liefde woont en waar alles zijn oorsprong vindt. Het lammetje keek Hem vragend aan. Waren ze dan niet al thuis dan? De Herder glimlachte. 
En zo was het goed.

De Herder keek het lammetje liefdevol aan. 'We zijn op een bijzondere plek, klein lammetje. Maar er is nog iets wat Ik je wil vertellen. Er komt een moment waarop Ik deze plek voor een korte tijd zal verlaten. Ik zal afdalen naar de aarde, naar een wereld die Mij zo dierbaar is, maar waar veel verdriet en gebrokenheid is. De mensen zijn Mij kwijtgeraakt. Ze zoeken naar licht, maar wandelen vaak in het donker. Ze verlangen naar liefde, maar kennen zoveel angst. Ze zijn verdwaald en weten niet altijd meer welke weg ze moeten gaan. En daarom ga Ik naar hen toe.'

Het lammetje spitste zijn oortjes. 'Maar waarom moet U daarheen, Herder? U bent toch hier nodig? Wie zal er dan voor mij zorgen?'

De Herder streek zacht over zijn kopje. 'Omdat Ik van hen houd, klein lammetje. Net zoals Ik van jou houd. Ik ken ieder mens. Ik ken hun gedachten, hun verdriet en hun verlangens. Ik weet hoe vaak ze proberen hun eigen weg te vinden en hoe vaak ze daarin verdwalen. Maar Mijn liefde voor hen is groter dan hun verdwalen. Ik wil ze redden en terugbrengen naar Mijn Vader.' Het lammetje keek stil voor zich uit. Het begreep niet helemaal wat de Herder bedoelde, maar het voelde dat dit belangrijk was.   
Want zo wordt alles weer goed.

'Maar hoe gaat U dat dan doen?' vroeg het lammetje. De Herder keek naar de aarde, die ergens ver beneden hen lag. 'Ik zal geboren worden als een klein kindje. Niet in een paleis, niet tussen koningen en machtige mensen, maar in eenvoud. In een stal, waar Mijn moeder Mij in doeken zal wikkelen en in een voerbak zal leggen. Ik zal komen als een Kind, zodat de mensen Mij kunnen zien, Mij kunnen horen en Mij kunnen leren kennen. Ik zal hun laten zien wie Mijn Vader is. Ik zal licht brengen in hun duisternis en hoop waar geen hoop meer lijkt te zijn.'

Het lammetje keek verwonderd op. De grote Herder, de Koning van het Koninkrijk, zou als een klein en kwetsbaar kindje naar de aarde gaan? Hij, die alles bezat, zou Zichzelf zo klein maken? 'Maar waarom zou U dat doen?' vroeg het lammetje. 'Omdat liefde niet op afstand blijft staan,' antwoordde de Herder. 'Liefde komt dichtbij. Ik wil niet alleen vanuit de hemel naar hen kijken. Ik wil bij hen zijn. Ik zal hun leven delen, hun verdriet kennen en hun pijn dragen. Ik kom om de weg naar Mijn Vader weer open te maken.'   
Want zo wordt alles weer goed.

Voor het eerst tijdens hun reis voelde het lammetje een verdriet dat het niet goed kon uitleggen. Het had zo genoten van de nabijheid van de Herder. Van Zijn stem, Zijn bescherming en Zijn liefde. Het wist hoe het was om de weg kwijt te raken en hoe fijn het was wanneer de Herder het weer kwam zoeken. Wat als Hij er niet meer was? Wat als het lammetje bang werd? Wat als het de weg niet meer wist?

De Herder trok het lammetje dicht tegen Zich aan. 'Ik begrijp je verdriet, klein lammetje. Je hoeft je niet groot te houden bij Mij. Je mag verdrietig zijn en je mag vragen stellen. Maar luister goed: Ik ga niet voor altijd weg. Ik zal terugkeren. Wanneer Mijn werk op aarde volbracht is, zal Ik weer bij Mijn Vader zijn, aan Zijn rechterhand. Ik zal de dood overwinnen en de weg naar het leven openen. Mijn liefde voor jou verandert niet. Geen moment. En zelfs wanneer je Mij niet ziet, zal Ik je niet vergeten.'

Het lammetje keek omhoog. 'Maar hoe weet ik dan dat U terugkomt?'

De Herder glimlachte en antwoordde: 'Omdat Ik het je beloof. En Mijn woorden zijn betrouwbaar. Ik ben de Goede Herder. Ik ken Mijn schapen en Mijn schapen kennen Mij. Niemand zal ze uit Mijn hand roven.'   
Want zo wordt alles weer goed.

Het lammetje legde zijn kopje tegen de Herder aan. Het begreep nog steeds niet alles. Het wist niet hoe lang de Herder weg zou blijven, wat er allemaal zou gebeuren of hoe de reis verder zou gaan. Maar het kende de stem van de Herder. Het had ervaren dat Hij altijd trouw was geweest. Ook wanneer het zelf onzeker was, ook wanneer het achterbleef en zelfs wanneer het de weg niet meer wist. En langzaam maakte het verdriet plaats voor vertrouwen.

'Dan zal ik op U wachten,' zei het uiteindelijk. 'Ik zal de plek waar we samen waren onthouden en uitkijken naar de dag dat U terugkomt.'

De Herder glimlachte. 'Dat is goed, klein lammetje. Maar vergeet niet: je hoeft niet op eigen kracht sterk te zijn. Mijn liefde houdt jou vast. En wat er ook gebeurt, je bent van Mij.'
En zo was het goed.

Toen brak de dag aan waarop de Herder aan Zijn reis naar de aarde zou beginnen. Het lammetje keek toe hoe Hij zich klaarmaakte om te vertrekken. Het voelde verdriet, maar ergens diep vanbinnen groeide ook verwondering. Want de Herder ging niet zomaar op reis. Hij ging om mensen te redden. Om verloren mensen terug te brengen naar Zijn Vader. Om de weg naar huis weer open te maken.

Vlak voordat Hij vertrok, boog de Herder Zich nog eenmaal naar het lammetje toe. Hij keek het liefdevol aan en zei: 'Onthoud goed, klein lammetje: Ik laat je niet achter omdat Ik je vergeten ben. Ik ga juist omdat Ik zoveel van hen houd. En omdat Ik zoveel van jou houd. Mijn weg naar de aarde is een weg van liefde. En Mijn weg terug naar de Vader zal een weg van overwinning zijn.'

Het lammetje keek Hem na en fluisterde: 'Ik zal op U wachten.'
En zo was het goed. O, wat was het goed.

En zo begon het kerstverhaal. Niet pas in die nacht in Bethlehem, toen de engelen zongen en de herders in het veld hun ogen opsloegen naar de hemel. Het begon al veel eerder, in het hart van God. Daar werd het plan geboren om de wereld niet aan haar lot over te laten, maar Zijn eigen Zoon te geven.

De Herder werd een Kind. Het Licht kwam naar de wereld. Het Woord werd vlees en woonde onder ons. Hij kwam niet omdat mensen de weg naar God hadden gevonden, maar juist omdat ze die weg kwijt waren. Hij kwam voor wie verdwaald was, voor wie gebroken was, voor wie bang was en voor wie dacht dat er geen weg terug meer was.

En misschien herken jij jezelf wel in dat kleine lammetje. Soms vol vertrouwen, soms vol vragen. Soms huppelend door het leven, soms achteropgeraakt of de weg even kwijt. Soms verlangend naar antwoorden, terwijl je die niet krijgt. Maar weet dan dit: je hoeft de hele weg niet te overzien. Je hoeft alleen de stem van de Herder te leren kennen en Hem te volgen. Want Hij kent jou, Hij heeft je lief en Hij laat je niet los.

De Herder die als Kind naar de aarde kwam, is dezelfde Herder die Zijn leven voor Zijn schapen gaf. Hij stierf, maar overwon de dood. Hij keerde terug naar Zijn Vader en zit aan Zijn rechterhand. En Hij heeft beloofd dat Hij terugkomt.

Tot die dag mogen we leven in vertrouwen. Niet omdat we altijd begrijpen wat er gebeurt, maar omdat we weten Wie ons vasthoudt. Niet omdat we nooit bang zijn, maar omdat Hij groter is dan onze angst. En niet omdat wij Hem altijd zo trouw volgen, maar omdat Hij altijd trouw blijft.

Want de Herder vergeet Zijn lammetjes niet. Nooit.

Zo goed is onze God. O, wat is Hij goed!